[PSE] Ch.3 The Rumination

posted on 08 Nov 2013 23:51 by kashi in FanArt directory Fiction
 
 
 
 
 
 

พักนี้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น

Watcher หลายกลุ่มพากันขึ้นไปพาตัววิญญาณบาปแต่ก็ต้องกลับมามือเปล่า

ไม่มีวิญญาณบาป ไม่มี ไม่มีเลย

หรือว่าความดีจะครองโลกมนุษย์แล้วละมั้ง ?

 

 

เหล่าปีศาจในอบิสร่วมประชุมในหัวข้อการหายไปของวิญญาณบาป

คุณเสนอว่าให้แบ่งกลุ่มกันตามรอยวิญญาณบาปบนโลกมนุษย์ที่ยังไม่ถูกพาขึ้นมา

พวกคุณจะไม่มีวันขอความช่วยเหลือจากฝั่งเอลิเชี่ยนเด็ดขาด

 

______________________________________________________

*The Deepest Stratum ..... ส่วนที่อยู่ลึกที่สุดของอบิส  หิมะปกคลุมไปทั่วพื้นที่กว้าง  เหมือนผ้าใบสีขาวผืนใหญ่ที่มีสีเเดงเปื้อนเป็นจุดๆ เพราะการลงทัณฑ์จากเหล่า Beater หนึ่งในนั้น กำลังครุ่นคิด ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ตนไม่เคยพบเจอ*

...ช่วงนี้ ทำไมพวก Watcher ไม่ลากวิญญาณบาปดวงบาปใหม่ๆมา  มันน่าสงสัยเสียจริง..... *กอดอกนึกครุ่นคิด*

 

Hezelnut: ท้องฟ้าที่ไกลลิบๆนั้น มีร่างบอบบางร่างหนึ่งบินตรงเข้าไปหาเขา เธอดูร้อนร้นอย่างไม่เคยเป็น

"เกิดเรื่องแล้ว..." เสียงที่นานทีจะเปล่งออกมาจากเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาสีเขียวสดเงยขึ้นสบ "ไปประชุมที่ส่วนกลางเร็ว.."

Alexander : *มองปีศาจสาวผู้รวมงานที่กำลังดูร้อนร้น*  ประชุม? ประชุมเรื่องอะไรกัน?  เฮเซล?

Hezelnut: "วิญญาณบาปหายไป...ไม่มีเลย.." นางว่า "ทุกคนกำลังคุยเรื่องสาเหตุของมัน...เหมือนจะมีคนลักเอาไป..."

Alexander : *เพราะเป็นเรื่องที่ตนกำลังส่งสัยพอดี จึงบินไปส่วนกลางพร้อมสาวปิศาจ ประชุมรับฟังเท่าไรก็ดูเหมือนจะไม่ได้คำตอบที่เเน่ชัดเท่าไรนัก*

Hezelnut: เธอก็อยู่ที่นั้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปม ก่อนจะพูดขึ้นมา

"เรา...ลองแบ่งกลุ่มกันตามรอยวิญญาณบาปที่โลกมนุษย์ดีมั้ย?"

Alexander:  *หันมามองคนข้าง ก่อนจะยกมือ และพูดสนับสนุนเสริม*  ข้าเห็นด้วยกับนาง มานั่งถกเถียงก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา   พวกเจ้าว่าอย่างไร? *ปีศาจตนอื่นๆ ทำท่าทางหันไปคุยกัน ก่อนจะเห็นด้วยกับความคิกนั้น  มากเสียงขึ้นเรื่อยๆ * ข้าสันทัด ที่จะจับกลุ่มกับพวกเดียวกันมากกว่า  *หันมาถามหญิงสาว* Beater 5 คนเจ้าว่าพอไหม?

Hezelnut: นางครุ่นคิดไปนานก่อนจะเสนอขึ้นมาอีกครั้ง "สองคนก็พอ เยอะเกินไปข้าเกรงว่าจะเคลื่อนไหวไม่สะดวกเท่าไรนัก" สีหน้าของนางดูเครียดผิดกับทุกทีที่จะแสดงท่าทีเย็นชา

Alexander:  ตามนั้น *ปีศาจที่สูงอายุตนหนึ่งเอย พร้อมกับเหล่าปีศาจบางส่วน ที่เห็นด้วย และเริ่มแยกย้ายไปตามสถานที่ต่างๆ บนโลกมนุษย์*   อืม  *มองอีกฝ่าย ก่อนจะขำเบาๆ*  ดูท่าว่า  ข้าต้องไปกับเจ้าซินะ  เราจะไปแถวไหนดี?  ข้าว่า เเถวตามถนนใหญ่ที่มีอุบัติเหตุเยอะๆ ก็ดีนะ  แถวนั้นวิญญาณเยอะอยู่

Hezelnut: เจ้าตัวพยักหน้า ดูเหมือนวันนี้นางจะว่าง่ายกว่าปกติ "แล้วเจ้าไม่เป็นอีกาแล้วรึไง" นางเอ่ยล้อก่อนจะนำออกไปที่โลกมนุษย์ทั้งๆร่างปิศาจ

Alexander: ค่อยเเปลงบนโลกก็ได้น่า โธ่  แล้วเจ้าจะขึ้นไปด้วยชุดนี้หรือไง *เอาฮูดเก่าๆมาสวมให้ตัวเอง เเละสวมให้อีกฝ่ายก่อนจะวาป*

Hezelnut: "อีกแล้ว..." เธอถอนหายใจเบาๆก่อนจะจับฮู้ด ใบหน้าหวานบุ้ยลง "เจ้านี่...เหมือนแม่เข้าไปทุกทีเลยนะอเล็กซ์" เสียงหวานหยอกเย้า เธอก้าวเข้าไปในวาปก่อนอีกคนจะบ่นขึ้นมา

Alexander: *โผล่ออกมาจากวาป* ถ้าข้ามีลูกสาวเเต่งตัวเเบบเจ้า  ข้าจะตีซะก่อนจะเอาผ้ามาพันตัวเป็นมัมมี่เชี่ยวละ ฮะๆๆ  *มองไปรอบๆ ริมถนนใหญ่ในยามวิกาลของมนุษย์  แต่จู่ๆก่อนจะได้ทำอะไร  รู้สึกสติเริ่มพร่าลง รับรู้ทันทีว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น * เฮ..เซล...ห..นี ...ไ.....  * เร็วพอๆกับการเป่าเทียน  ร่างกายสูงใหญ่ล้มลงไปทันที*

Hezelnut: "ถ้าเช่นนั้นข้าจะ...อ๊ะ! อเล็กซ์!!!!" ร่างบางปรี่เข้ามาประคองร่างที่สูงกว่า ก่อนจะรู้ตัวว่าคำพูดสุดท้ายนั้นหมายถึงอะไร เงาที่อยู่ด้านหลังก็ทำให้เธอหมดสติไปในทันที

Alexander: คุณรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในห้องแคบๆที่มีเพียงตนเองเเละปีศาจสาวผมสีทอง ที่เริ่มรู้สึกตัวเช่นกัน  มองไปรอบๆ พื้นไม้สีดำ เก่า ซ่อมซ่อ กลิ่นเหม็นอับ

กำแพงคอนกรีตหนาไร้ช่องแสง

"รู้สึกแย่เป็นบ้า เกิดอะไรขึ้น กับพวกเรา"

อึดอัด หดหู่ และหิวโซ

Hezelnut: "ข้าไม่รู้" นางเพิ่งตื่นก่อนเขาได้ไม่นานนัก  คิ้วเรียวขมวดมุ่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของเธอ "อึดอัด....." ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบๆ หาประตู

Alexander:

เสียงผู้หญิงหวานแหลมก็ดังก้องขึ้นมาในหัว

" คิก คิก อยู่ดีไม่ว่าดี รนหาที่นะปีศาจอย่างพวกแกก็น่าจะเดาได้อยู่แล้วนะว่า ตอนนี้พวกแกอยู่ที่ไหนบ้านหลังนี้จะทำให้แกกลับไปเป็นมนุษย์อีกครั้ง ถ้ายังไม่อยากหิวตายก็นู้น

" เพื่อนแกน่ะ กินซะ คิก..คิกๆๆ.. "

หลังจากเสียงนั้นเงียบไป

 พวกตนรู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั่นคือใคร

 

ถึงจะข้ามเขตความเชื่อมาแต่ก็อยู่บนโลกใบเดียวกัน

 

*มองหน้าหญิงสาว ก่อนจะลุกเเละพูด*

ข้า  จะลองหาทางออก

Hezelnut: ดวงหน้าหวานเครียดเขม็ง ดูเหมือนเธอจะอยากอาเจียนเต็มทน “อเล็กซ์...ใช้พลังทำลายผนังโง่ๆนี่ไม่ได้รึ?”

Alexander: กำลังทำอยู่นี้ไง  ว่าเเต่เจ้าเถอะ ไม่เป็นไรซินะ  ทำไม  ข้ารู้สึกตัวเล็กลง? *เดินมาเเตะลูบคล้ำๆผนังในที่มืด  ก่อนจะง้างหมัด  ชกลงไปเต็มเเรง*  "กร็อบ" *กระดูกมือเเละข้อมือหักทันทีที่ต่อยลงไปบนผนังเเข็ง* อั๊กก!! *ขมวดคิ้วหน้านิ้ว เจ็บปวดเป็นเรื่องปกติ เพียงแค่ผิดปกติ ที่ความรู้สึกเจ็บปวดนั้น ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ  ทบทวนคำพูดนั้น* อืม..  ของจริง ซินะ...

Hezelnut:  “อเล็กซ์!?” หญิงสาวรีบเข้าไปดูอาการอย่างตื่นตระหนก เธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายบาดเจ็บเพียงแค่ต่อยกำแพงมาก่อน “ทำไมเจ้าใช้พลังไม่ได้...ยัยนั้นเล่นตุกติกอะไร...” เธอกัดฟันกรอด พยายามจะใช้พลังของตัวเองแต่ก็ทำไม่ได้

Alexander: ข้าไม่เป็น.. อุ๊ก!! *ความเจ็บวิ่งททันที ที่โดนจับ* อืม...... *พยายามเก็บอาการเเละสีหน้า* ดูท่าทาง พวกเราจะโดนทำให้กลับไปเป็นมนุษย์ได้  .....  เจ้ารู้สึกหิวไหม?  ทั้งๆที่ไม่ควรหิว......

Hezelnut: "ข้า...." กำลังจะบอกว่าไม่รู้สึก แต่ท้องไส้ของเธอกลับบิดเกลียวจนปวด "อึก...นังนั้น....เล่นอะไรกับ...ร่างกายของเรา..."

Alexander: ข้าเอง...ไม่รู้เหมือนกัน...... อาจจะเป็นคำสาป  *เริ่มใจไม่ดี แต่ก็ยังพยายามหาทางเเก้ไข*  ลองหาของเเถวนี้ ว่ามีอะไรพอเป็นประโยชน์บ้าง

Hezelnut: "ข้าหาเอง...เจ้านั่งพักเถอะ" เธอลุกขึ้นจากอีกฝ่ายแล้วเริ่มคลำกำแพงข้างๆ หาของในห้องที่ปิดตายห้องนี้

Alexander: ข้าเป็นผู้ชาย จะให้นั่งเฉยๆ เเล้วให้เจ้าหาเนี่ยนะ ?  *เดินไปอีกทาง ก่อนจะกวาดขาไปเรื่อยๆ สะดุดบางสิ่ง ก่อนจะถือขึ้นมา จับด้วยมือข้างที่ยังใช้การได้* ตะเกียง?

Hezelnut: "ตะเกียง?" เธอหันไปมองตามเสียง "นายมีไฟรึเปล่า?" เธอถามพลางล้วงมือเข้าไปใต้ชุด ปกติเธอจะพกไฟแช็คอยู่ตลอด แต่คราวนี้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเอามันออกไประหว่างที่เธอกับอีกคนหมดสติอยู่รึเปล่า

Alexander: ข้าไม่มี  เจ้ามีอะไรพอจุดได้ไหม??    ในนี้มันมืดมาก   ข้าเห็นเเค่ร่างเจ้าลางๆ

Hezelnut: "อ๊ะ...มี ข้าเจอไฟแช็คแล้ว" ปลายนิ้วสัมผัสอะไรเย็นๆก็หยิบมันออกมาแล้วยื้นให้อีกฝ่าย

Alexander: *ยืนตะเกียงเข้าไปให้* จุดที... มือข้ายังเดี้ยงอยู่...

Hezelnut: ร่างบางขยับเข้าไปจุดตะเกียง ไฟสลัวส่องไปทั่วห้อง "เจ้าไหวมั้ย?"

Alexander:  *เอาฮูดลง  ก่อนมองมือตนเอง ที่หักเเละมีแผลจากการอัดเข้ากับของเเข็ง  ผิวถึงจะเปื้อนเลือดสีเเดง เเต่ผิวจรืงเป็นสีเหมือนเนื้อคนทั่วไป* คิดว่า.... ไหว เจ้าละ? *เงยมามองคนที่เข้ามาถาม  พงะนิดหนึ่ง เมื่อเห็นผิวสีเนื้อขาว* เฮเซล???  นั้นเจ้า???

Hezelnut: นางเอียงคอเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าตกใจอะไร "อะไร? ข้าทำไม? ยัยนั้นทำหน้าข้าเละรึไง?" ดวงตาสีเขียวเงยขึ้นมองอย่างงุงงง

Alexander: ดูมือเจ้าซิ!! สีของเจ้า มันไม่ม่วงเเล้ว  ข้าก็เหมือนกัน อ่ะ!! เขาข้าละ *ส่งตะเกียงให้อีกฝ่ายถือ ก่อนจะเอามือซ้าย ลูบหัว*!! มันหายไป  ยัยเวรนั้น.... มันทำให้พวกเรากลับเป็นมนุษย์ .... *กวาดสายตามองหาของอย่างอื่น ก่อนจะไม่พบอะไรบนพื้นไม้สีดำที่มีกลิ่นอับ* "ตึง!!ตึง!!" *ลองกระทืบพื้นไม้ดู * ซิ มันเเข็งเกินไป  เจ้าอยู่นี้ *เดินไปตามผนัง ก่อนจะใช้มือลูบ หากลไลลับ หรืออะไรซักอย่างที่พอจะเป้นความหวัง*

Hezelnut: ร่างบางเหมือนจะอึ้งไปก่อนจะแบมือสั่นเทามาข้างหน้า เธอกำลังจะกลับไปเป็นมนุษย์จริงๆ... "บ้าจริง!" คลำผนังช่วยอีกคนหาทางออก แต่เริ่มเวลาผ่านไปความอึดอัดก็เข้าครอบคลุมมากขึ้นทุกที

Alexander: *เวลาเริ่มผ่านไปนานมากขึ้น ความเเสบท้องเเละอาการบาดเจ็บ ก็ทำให้ต้องยอม นั่งลง เพื่อพัก......ความหดหู่ สิ้นหวัง ยิ่งกัดกินได้ง่ายขึ้น แต่ตนพยายาามสะบัดมันทิ้งไป*

Hezelnut: หันไปเห็นคนตัวสูงเริ่มแสดงอาหารแปลก มุ่นคิ้วแล้วเดินไปหา "อเล็กซ์...เจ้าไหวรึเปล่า?"

Alexander: ไหว........ เจ้านั่งลงเถอะ ตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้ เก็บเเรงเอาไว้ตอนจำเป็น.....  ทำไม พวกวิญญาณบาปถึงหายไป...... เเละทำไม ยัยนั้นถึงมาอยู่เพื่อขัดขว้างพวกเรา....   ข้านึกไม่ออก...... ว่ามันต้องการอะไร

Hezelnut: "นางอาจจะทำไปแค่ความสนุกส่วนตัว" นั่งลงข้างๆ "รู้สึกแย่จริงๆ...ทำไมนางถึงต้องการ...ให้เรากินกันเอง?" ขมวดคิ้วจนเป็นปม กำฮู้ดที่อีกฝ่ายสวมให้แน่น

Alexander: *เหลือบมองอาการอีกฝ่าย ก่อนจะทำหน้าไม่ถูก * ข้าเองก็ไม่รู้  นางอาจจะทำให้พวกเรารู้ตัวว่าปีศาจนั้นต่ำทรามแค่ไหน..ถึงขนาดกินพวกเดียวกันได้... แต่นั้นจะไม่เกิดขึ้น  ข้าจะหาทางออกให้ได้...... เจ้าอย่ากังวลไป *เอื้อมมือไปลูบมือบางของอีกฝ่ายปลอบ*

Hezelnut: ดวงตาสีเขียววาวขึ้นมาในความมืด ก่อนจะกุมมือร่างสูงตอบ "อเล็กซ์..." นางหยุดไว้ชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา "...ถ้าถึงเวลานั้น...เจ้า...กินข้าได้มั้ย"

Alexander: *เเวบเเรกมองสบตาสาย ว่าอีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไร  พอฟังเเล้ว ถึงกับขมวดคิ้วทันที*  ข้าชอบกินของเเปลกก็จริง.... แต่เนื้อปีศาจไม่อยู่ในความต้องการของข้า  เจ้าอย่าพูดจาอะไรแบบนั้นออกมา *กดสายตามองเอ็ด ก่อนจะลูบมือขวาเบาๆ*

Hezelnut: นางถอนหายใจเบาๆ ลุกขึ้นพยายามเดินหาทางออกจากห้องที่ว่างเปล่า ตัวนางเองก็ไม่อยากจะโดนกินนักหรอก "มือของเจ้า...เป็นยังไงบ้าง?"

Alexander: *ขำเบาๆ ก่อนจะยกเเขนขึ้นมา  สภาพมือห้อยรุงริง*  สบายดี  ร่างมนุษย์ แปลกตาดีนะ.......

Hezelnut: "นั้นสินะ..." เดินกลับไปนั่งข้างๆ "เจ็บมากมั้ย?" ถามด้วยคว