[PSE] Ch.3 The Rumination

posted on 08 Nov 2013 23:51 by kashi in FanArt directory Fiction
 
 
 
 
 
 

พักนี้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น

Watcher หลายกลุ่มพากันขึ้นไปพาตัววิญญาณบาปแต่ก็ต้องกลับมามือเปล่า

ไม่มีวิญญาณบาป ไม่มี ไม่มีเลย

หรือว่าความดีจะครองโลกมนุษย์แล้วละมั้ง ?

 

 

เหล่าปีศาจในอบิสร่วมประชุมในหัวข้อการหายไปของวิญญาณบาป

คุณเสนอว่าให้แบ่งกลุ่มกันตามรอยวิญญาณบาปบนโลกมนุษย์ที่ยังไม่ถูกพาขึ้นมา

พวกคุณจะไม่มีวันขอความช่วยเหลือจากฝั่งเอลิเชี่ยนเด็ดขาด

 

______________________________________________________

*The Deepest Stratum ..... ส่วนที่อยู่ลึกที่สุดของอบิส  หิมะปกคลุมไปทั่วพื้นที่กว้าง  เหมือนผ้าใบสีขาวผืนใหญ่ที่มีสีเเดงเปื้อนเป็นจุดๆ เพราะการลงทัณฑ์จากเหล่า Beater หนึ่งในนั้น กำลังครุ่นคิด ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ตนไม่เคยพบเจอ*

...ช่วงนี้ ทำไมพวก Watcher ไม่ลากวิญญาณบาปดวงบาปใหม่ๆมา  มันน่าสงสัยเสียจริง..... *กอดอกนึกครุ่นคิด*

 

Hezelnut: ท้องฟ้าที่ไกลลิบๆนั้น มีร่างบอบบางร่างหนึ่งบินตรงเข้าไปหาเขา เธอดูร้อนร้นอย่างไม่เคยเป็น

"เกิดเรื่องแล้ว..." เสียงที่นานทีจะเปล่งออกมาจากเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาสีเขียวสดเงยขึ้นสบ "ไปประชุมที่ส่วนกลางเร็ว.."

Alexander : *มองปีศาจสาวผู้รวมงานที่กำลังดูร้อนร้น*  ประชุม? ประชุมเรื่องอะไรกัน?  เฮเซล?

Hezelnut: "วิญญาณบาปหายไป...ไม่มีเลย.." นางว่า "ทุกคนกำลังคุยเรื่องสาเหตุของมัน...เหมือนจะมีคนลักเอาไป..."

Alexander : *เพราะเป็นเรื่องที่ตนกำลังส่งสัยพอดี จึงบินไปส่วนกลางพร้อมสาวปิศาจ ประชุมรับฟังเท่าไรก็ดูเหมือนจะไม่ได้คำตอบที่เเน่ชัดเท่าไรนัก*

Hezelnut: เธอก็อยู่ที่นั้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปม ก่อนจะพูดขึ้นมา

"เรา...ลองแบ่งกลุ่มกันตามรอยวิญญาณบาปที่โลกมนุษย์ดีมั้ย?"

Alexander:  *หันมามองคนข้าง ก่อนจะยกมือ และพูดสนับสนุนเสริม*  ข้าเห็นด้วยกับนาง มานั่งถกเถียงก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา   พวกเจ้าว่าอย่างไร? *ปีศาจตนอื่นๆ ทำท่าทางหันไปคุยกัน ก่อนจะเห็นด้วยกับความคิกนั้น  มากเสียงขึ้นเรื่อยๆ * ข้าสันทัด ที่จะจับกลุ่มกับพวกเดียวกันมากกว่า  *หันมาถามหญิงสาว* Beater 5 คนเจ้าว่าพอไหม?

Hezelnut: นางครุ่นคิดไปนานก่อนจะเสนอขึ้นมาอีกครั้ง "สองคนก็พอ เยอะเกินไปข้าเกรงว่าจะเคลื่อนไหวไม่สะดวกเท่าไรนัก" สีหน้าของนางดูเครียดผิดกับทุกทีที่จะแสดงท่าทีเย็นชา

Alexander:  ตามนั้น *ปีศาจที่สูงอายุตนหนึ่งเอย พร้อมกับเหล่าปีศาจบางส่วน ที่เห็นด้วย และเริ่มแยกย้ายไปตามสถานที่ต่างๆ บนโลกมนุษย์*   อืม  *มองอีกฝ่าย ก่อนจะขำเบาๆ*  ดูท่าว่า  ข้าต้องไปกับเจ้าซินะ  เราจะไปแถวไหนดี?  ข้าว่า เเถวตามถนนใหญ่ที่มีอุบัติเหตุเยอะๆ ก็ดีนะ  แถวนั้นวิญญาณเยอะอยู่

Hezelnut: เจ้าตัวพยักหน้า ดูเหมือนวันนี้นางจะว่าง่ายกว่าปกติ "แล้วเจ้าไม่เป็นอีกาแล้วรึไง" นางเอ่ยล้อก่อนจะนำออกไปที่โลกมนุษย์ทั้งๆร่างปิศาจ

Alexander: ค่อยเเปลงบนโลกก็ได้น่า โธ่  แล้วเจ้าจะขึ้นไปด้วยชุดนี้หรือไง *เอาฮูดเก่าๆมาสวมให้ตัวเอง เเละสวมให้อีกฝ่ายก่อนจะวาป*

Hezelnut: "อีกแล้ว..." เธอถอนหายใจเบาๆก่อนจะจับฮู้ด ใบหน้าหวานบุ้ยลง "เจ้านี่...เหมือนแม่เข้าไปทุกทีเลยนะอเล็กซ์" เสียงหวานหยอกเย้า เธอก้าวเข้าไปในวาปก่อนอีกคนจะบ่นขึ้นมา

Alexander: *โผล่ออกมาจากวาป* ถ้าข้ามีลูกสาวเเต่งตัวเเบบเจ้า  ข้าจะตีซะก่อนจะเอาผ้ามาพันตัวเป็นมัมมี่เชี่ยวละ ฮะๆๆ  *มองไปรอบๆ ริมถนนใหญ่ในยามวิกาลของมนุษย์  แต่จู่ๆก่อนจะได้ทำอะไร  รู้สึกสติเริ่มพร่าลง รับรู้ทันทีว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น * เฮ..เซล...ห..นี ...ไ.....  * เร็วพอๆกับการเป่าเทียน  ร่างกายสูงใหญ่ล้มลงไปทันที*

Hezelnut: "ถ้าเช่นนั้นข้าจะ...อ๊ะ! อเล็กซ์!!!!" ร่างบางปรี่เข้ามาประคองร่างที่สูงกว่า ก่อนจะรู้ตัวว่าคำพูดสุดท้ายนั้นหมายถึงอะไร เงาที่อยู่ด้านหลังก็ทำให้เธอหมดสติไปในทันที

Alexander: คุณรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในห้องแคบๆที่มีเพียงตนเองเเละปีศาจสาวผมสีทอง ที่เริ่มรู้สึกตัวเช่นกัน  มองไปรอบๆ พื้นไม้สีดำ เก่า ซ่อมซ่อ กลิ่นเหม็นอับ

กำแพงคอนกรีตหนาไร้ช่องแสง

"รู้สึกแย่เป็นบ้า เกิดอะไรขึ้น กับพวกเรา"

อึดอัด หดหู่ และหิวโซ

Hezelnut: "ข้าไม่รู้" นางเพิ่งตื่นก่อนเขาได้ไม่นานนัก  คิ้วเรียวขมวดมุ่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของเธอ "อึดอัด....." ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบๆ หาประตู

Alexander:

เสียงผู้หญิงหวานแหลมก็ดังก้องขึ้นมาในหัว

" คิก คิก อยู่ดีไม่ว่าดี รนหาที่นะปีศาจอย่างพวกแกก็น่าจะเดาได้อยู่แล้วนะว่า ตอนนี้พวกแกอยู่ที่ไหนบ้านหลังนี้จะทำให้แกกลับไปเป็นมนุษย์อีกครั้ง ถ้ายังไม่อยากหิวตายก็นู้น

" เพื่อนแกน่ะ กินซะ คิก..คิกๆๆ.. "

หลังจากเสียงนั้นเงียบไป

 พวกตนรู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั่นคือใคร

 

ถึงจะข้ามเขตความเชื่อมาแต่ก็อยู่บนโลกใบเดียวกัน

 

*มองหน้าหญิงสาว ก่อนจะลุกเเละพูด*

ข้า  จะลองหาทางออก

Hezelnut: ดวงหน้าหวานเครียดเขม็ง ดูเหมือนเธอจะอยากอาเจียนเต็มทน “อเล็กซ์...ใช้พลังทำลายผนังโง่ๆนี่ไม่ได้รึ?”

Alexander: กำลังทำอยู่นี้ไง  ว่าเเต่เจ้าเถอะ ไม่เป็นไรซินะ  ทำไม  ข้ารู้สึกตัวเล็กลง? *เดินมาเเตะลูบคล้ำๆผนังในที่มืด  ก่อนจะง้างหมัด  ชกลงไปเต็มเเรง*  "กร็อบ" *กระดูกมือเเละข้อมือหักทันทีที่ต่อยลงไปบนผนังเเข็ง* อั๊กก!! *ขมวดคิ้วหน้านิ้ว เจ็บปวดเป็นเรื่องปกติ เพียงแค่ผิดปกติ ที่ความรู้สึกเจ็บปวดนั้น ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ  ทบทวนคำพูดนั้น* อืม..  ของจริง ซินะ...

Hezelnut:  “อเล็กซ์!?” หญิงสาวรีบเข้าไปดูอาการอย่างตื่นตระหนก เธอไม่เคยเห็นอีกฝ่ายบาดเจ็บเพียงแค่ต่อยกำแพงมาก่อน “ทำไมเจ้าใช้พลังไม่ได้...ยัยนั้นเล่นตุกติกอะไร...” เธอกัดฟันกรอด พยายามจะใช้พลังของตัวเองแต่ก็ทำไม่ได้

Alexander: ข้าไม่เป็น.. อุ๊ก!! *ความเจ็บวิ่งททันที ที่โดนจับ* อืม...... *พยายามเก็บอาการเเละสีหน้า* ดูท่าทาง พวกเราจะโดนทำให้กลับไปเป็นมนุษย์ได้  .....  เจ้ารู้สึกหิวไหม?  ทั้งๆที่ไม่ควรหิว......

Hezelnut: "ข้า...." กำลังจะบอกว่าไม่รู้สึก แต่ท้องไส้ของเธอกลับบิดเกลียวจนปวด "อึก...นังนั้น....เล่นอะไรกับ...ร่างกายของเรา..."

Alexander: ข้าเอง...ไม่รู้เหมือนกัน...... อาจจะเป็นคำสาป  *เริ่มใจไม่ดี แต่ก็ยังพยายามหาทางเเก้ไข*  ลองหาของเเถวนี้ ว่ามีอะไรพอเป็นประโยชน์บ้าง

Hezelnut: "ข้าหาเอง...เจ้านั่งพักเถอะ" เธอลุกขึ้นจากอีกฝ่ายแล้วเริ่มคลำกำแพงข้างๆ หาของในห้องที่ปิดตายห้องนี้

Alexander: ข้าเป็นผู้ชาย จะให้นั่งเฉยๆ เเล้วให้เจ้าหาเนี่ยนะ ?  *เดินไปอีกทาง ก่อนจะกวาดขาไปเรื่อยๆ สะดุดบางสิ่ง ก่อนจะถือขึ้นมา จับด้วยมือข้างที่ยังใช้การได้* ตะเกียง?

Hezelnut: "ตะเกียง?" เธอหันไปมองตามเสียง "นายมีไฟรึเปล่า?" เธอถามพลางล้วงมือเข้าไปใต้ชุด ปกติเธอจะพกไฟแช็คอยู่ตลอด แต่คราวนี้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเอามันออกไประหว่างที่เธอกับอีกคนหมดสติอยู่รึเปล่า

Alexander: ข้าไม่มี  เจ้ามีอะไรพอจุดได้ไหม??    ในนี้มันมืดมาก   ข้าเห็นเเค่ร่างเจ้าลางๆ

Hezelnut: "อ๊ะ...มี ข้าเจอไฟแช็คแล้ว" ปลายนิ้วสัมผัสอะไรเย็นๆก็หยิบมันออกมาแล้วยื้นให้อีกฝ่าย

Alexander: *ยืนตะเกียงเข้าไปให้* จุดที... มือข้ายังเดี้ยงอยู่...

Hezelnut: ร่างบางขยับเข้าไปจุดตะเกียง ไฟสลัวส่องไปทั่วห้อง "เจ้าไหวมั้ย?"

Alexander:  *เอาฮูดลง  ก่อนมองมือตนเอง ที่หักเเละมีแผลจากการอัดเข้ากับของเเข็ง  ผิวถึงจะเปื้อนเลือดสีเเดง เเต่ผิวจรืงเป็นสีเหมือนเนื้อคนทั่วไป* คิดว่า.... ไหว เจ้าละ? *เงยมามองคนที่เข้ามาถาม  พงะนิดหนึ่ง เมื่อเห็นผิวสีเนื้อขาว* เฮเซล???  นั้นเจ้า???

Hezelnut: นางเอียงคอเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าตกใจอะไร "อะไร? ข้าทำไม? ยัยนั้นทำหน้าข้าเละรึไง?" ดวงตาสีเขียวเงยขึ้นมองอย่างงุงงง

Alexander: ดูมือเจ้าซิ!! สีของเจ้า มันไม่ม่วงเเล้ว  ข้าก็เหมือนกัน อ่ะ!! เขาข้าละ *ส่งตะเกียงให้อีกฝ่ายถือ ก่อนจะเอามือซ้าย ลูบหัว*!! มันหายไป  ยัยเวรนั้น.... มันทำให้พวกเรากลับเป็นมนุษย์ .... *กวาดสายตามองหาของอย่างอื่น ก่อนจะไม่พบอะไรบนพื้นไม้สีดำที่มีกลิ่นอับ* "ตึง!!ตึง!!" *ลองกระทืบพื้นไม้ดู * ซิ มันเเข็งเกินไป  เจ้าอยู่นี้ *เดินไปตามผนัง ก่อนจะใช้มือลูบ หากลไลลับ หรืออะไรซักอย่างที่พอจะเป้นความหวัง*

Hezelnut: ร่างบางเหมือนจะอึ้งไปก่อนจะแบมือสั่นเทามาข้างหน้า เธอกำลังจะกลับไปเป็นมนุษย์จริงๆ... "บ้าจริง!" คลำผนังช่วยอีกคนหาทางออก แต่เริ่มเวลาผ่านไปความอึดอัดก็เข้าครอบคลุมมากขึ้นทุกที

Alexander: *เวลาเริ่มผ่านไปนานมากขึ้น ความเเสบท้องเเละอาการบาดเจ็บ ก็ทำให้ต้องยอม นั่งลง เพื่อพัก......ความหดหู่ สิ้นหวัง ยิ่งกัดกินได้ง่ายขึ้น แต่ตนพยายาามสะบัดมันทิ้งไป*

Hezelnut: หันไปเห็นคนตัวสูงเริ่มแสดงอาหารแปลก มุ่นคิ้วแล้วเดินไปหา "อเล็กซ์...เจ้าไหวรึเปล่า?"

Alexander: ไหว........ เจ้านั่งลงเถอะ ตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้ เก็บเเรงเอาไว้ตอนจำเป็น.....  ทำไม พวกวิญญาณบาปถึงหายไป...... เเละทำไม ยัยนั้นถึงมาอยู่เพื่อขัดขว้างพวกเรา....   ข้านึกไม่ออก...... ว่ามันต้องการอะไร

Hezelnut: "นางอาจจะทำไปแค่ความสนุกส่วนตัว" นั่งลงข้างๆ "รู้สึกแย่จริงๆ...ทำไมนางถึงต้องการ...ให้เรากินกันเอง?" ขมวดคิ้วจนเป็นปม กำฮู้ดที่อีกฝ่ายสวมให้แน่น

Alexander: *เหลือบมองอาการอีกฝ่าย ก่อนจะทำหน้าไม่ถูก * ข้าเองก็ไม่รู้  นางอาจจะทำให้พวกเรารู้ตัวว่าปีศาจนั้นต่ำทรามแค่ไหน..ถึงขนาดกินพวกเดียวกันได้... แต่นั้นจะไม่เกิดขึ้น  ข้าจะหาทางออกให้ได้...... เจ้าอย่ากังวลไป *เอื้อมมือไปลูบมือบางของอีกฝ่ายปลอบ*

Hezelnut: ดวงตาสีเขียววาวขึ้นมาในความมืด ก่อนจะกุมมือร่างสูงตอบ "อเล็กซ์..." นางหยุดไว้ชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา "...ถ้าถึงเวลานั้น...เจ้า...กินข้าได้มั้ย"

Alexander: *เเวบเเรกมองสบตาสาย ว่าอีกฝ่ายต้องการจะบอกอะไร  พอฟังเเล้ว ถึงกับขมวดคิ้วทันที*  ข้าชอบกินของเเปลกก็จริง.... แต่เนื้อปีศาจไม่อยู่ในความต้องการของข้า  เจ้าอย่าพูดจาอะไรแบบนั้นออกมา *กดสายตามองเอ็ด ก่อนจะลูบมือขวาเบาๆ*

Hezelnut: นางถอนหายใจเบาๆ ลุกขึ้นพยายามเดินหาทางออกจากห้องที่ว่างเปล่า ตัวนางเองก็ไม่อยากจะโดนกินนักหรอก "มือของเจ้า...เป็นยังไงบ้าง?"

Alexander: *ขำเบาๆ ก่อนจะยกเเขนขึ้นมา  สภาพมือห้อยรุงริง*  สบายดี  ร่างมนุษย์ แปลกตาดีนะ.......

Hezelnut: "นั้นสินะ..." เดินกลับไปนั่งข้างๆ "เจ็บมากมั้ย?" ถามด้วยความใคร่รู้

Alexander: เจ้าไม่เคยบาดเจ็บเหรอ?  อืม.... เจ็บ  มันปวดตลอดเวลา  ไม่หายง่ายๆเหมือนร่างปีศาจ  เเค่ขยับนิดเดียว ก็ปวดมาถึงไหล่.... จ้าเเส่หาเรื่องเองละ คำสาปข้าใช้ไม่ได้ เดาว่าพลังเงาของเจ้าก็คงจะเหมือนกัน   เผาห้องนี้ทิ้งก็ทำไม่ได้ ม้นชื้นไป ถึงทำได้จริงๆ เเต่เราคงตายก่อนมันจะพังลงมา

Hezelnut: "ข้าไม่เคยบาดเจ็บในร่างมนุษย์..." มองแผลที่มืออีกฝ่าย "ตายรึ..." นิ่งไปนิดหน่อย "ข้าไม่รู้จักความตายมาแปดร้อยกว่าปีแล้ว...มันจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ"

Alexander: ข้าเอง  ....... จำได้เเค่ลางๆ เหมือนว่าเหนื่อย เเล้วก็หลับไป ......  ปล่อยทุกอย่างทิ้ง ไม่มีเเรงคิดอะไร

Hezelnut: นิ่งไปอีกแล้วก็พยักหน้า พิงไหล่อีกฝ่าย "ถ้าคนที่อยู่ข้างๆตอนนี้เป็นเด็กน้อยก็คงดี" พูดขำๆกลั้วหัวเราะ

Alexander: เด็กน้อย?? *คิด* เอสนะเหรอ?

Hezelnut: "ใช่" พยักหน้า "เจ้าเองก็คงคิดว่า ถ้าตอนนี้เป็นคนๆนั้นอยู่ด้วยก็ดีเหมือนกันล่ะสิ หืมม" ยิ้มมุมปาก

Alexander: หิ้มม คนไหนกัน ฮะๆๆๆ

Alexander: ข้าไม่อยากให้คนสำคัญมาลำบาก....

Alexander: เจ้าควรดีใจ ที่เอสไม่ได้มากับเจ้า ?

Hezelnut: "เจ้าไม่มีรึ?" เลิกคิ้ว คิดว่าอีกฝ่ายมีคนรักแล้วเสียอีก "ฮะๆ...ไม่หรอก...ข้าอาจจะอยากให้เขามาก็ได้..." เหม่อมองเข้าไปในความมืดแล้วหลับตา "ใครๆก็อยากอยู่กับคนที่ตัวเองรักจนนาทีสุดท้ายทั้งนั้นแหละ"

Alexander: อย่าพูดจาเเบบนั้นซิ เป็นสาวเป็นนางเเท้ๆ  นาทีสุดท้ายอะไร.........  เจ้าต้องคิดกลับซิ... ต้องรอด เพื่อกลับไปหาคนรัก

Hezelnut: นางหัวเราะเบาๆแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก "เขาว่าถ้าหลับแล้วจะทำให้หายหิวล่ะ" อยู่ๆก็เปลี่ยนเรืองพูดขึ้นมา "งั้นข้าหลับก่อนนะ คุณอีกา" ว่าจบก็อาศัยไหล่กว้างแทนหมอนอิง หลับตาไปในทันที

Alexander: /หว๋าาา/ หัดระวังเนื้อระวังเสียบ้างซิ.. *อุบอิบเบาๆ ก่อนจะพิงผนัง แล้วหลับตาตาม*

Alexander: *ผ่านไปหลายวัน ยังคงพยายามหาทางออกอยู่  แรกๆก็เเลกเปลี่ยนคำพูดไปเรื่อยๆ หลังๆ เริ่มไม่มีแรงจะคุยกัน เพียงมองตาก็พอจะเข้าใจได้ * 

Hezelnut: หลังจากหลับไปสองตื่น นางก็นอนไม่ลงอีก ความรู้สึกพะอืมพะอมในลำคอและปวดมวนในท้องนี่คืออะไรกัน ดวงตาสีเขียวสบตากับอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆพิงกับกำแพง

Alexander: ไหวไหม.....  ถ้าดื่มเลือด น่าจะพออยู่ต่อได้..... *เริ่มพูดจาเลอะเลือน*

Hezelnut: นางเงียบไปพักใหญ่ ไม่รู้ว่าอึ้งกับคำพูดร่างสูงหรือไม่มีแรงจะพูดกันแน่ "อเล็กซ์...ข้ายังยืนยันคำเดิมนะ..." พูดเสียงแผ่วเบา แต่เพราะทั้งห้องมีกันแค่สองคนมันเลยดังพอที่จะให้อีกคนได้ยิน

 Alexander: .....ไม่..... *หลับตาลงอย่างอ่อนล้ากว่าปกติ เพราะบาดแผลเริ่มติดเชื้อ จนคล้ายจะจับไข้*...... ไม่ได้ ทรมาณเเบบนี้ มานาน....แค่ไหนเเล้ว ....... *ริมฝีปากซีด*

Hezelnut: ถอนหายใจอย่างอ่อนล้ากับความดื้อดึงของร่างสูง ขยับเข้าไปใกล้ "อเล็กซ์...เจ้าจะ..ทรมานตัวเองไปเพื่ออะไร?"

Alexander: !  บอกเหตุผล.. ที่... ข้าต้องกิน.. เจ้า...  ทำไมต้องทำตาม ที่มัน..ต้องการ?

Hezelnut: "ไม่เช่นนั้น..." นางเว้นช่วงหายใจ "เราจะตาย...ทั้งคู่"

Alexander: ถ้ายังงั้น ข้าก็ตายก่อน....  เจ้าจะได้รอด..  อย่าไม่กินพวกพ้อง....*เริ่มเถียงไม่ไหว ปวดหัว*

Hezelnut: ส่ายหัวเล็กๆกับความดื้อรั้น "ข้ากินเจ้าไม่ได้" ร่างบางมองตรงๆ "ข้าไม่เหมือนเจ้า....อเล็กซ์...กินข้าซะ...มันจะได้จบ..."

Alexander: ไม่  ข้าไม่กินพวกพ้อง...... เฮเซล .....

Hezelnut "ดื้อด้าน" นางว่า แต่ก็มีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก มือบางเอื้อมไปหยิบตะเกียงที่หมดเชื้อไฟแล้วปาลงข้างตัวจนมันแตกกระจาย "งั้น...ข้าขอโทษ...เจ้าไว้แต่เนิ่นๆ...เลยแล้วกัน"

Alexander: เลือกที่จะกินข้า... ซินะ..... ดีเเล้ว.... *แม้จะจับไข้พิษ แต่ก็ยังคงยิ้มได้จางๆ*

Hezelnut: มือขาวกำเศษแก้วแน่นจนมันบาดเข้าไปในผิวเนื้อ นางเลือกเศษชิ้นใหญ่พอเหมาะมือก่อนจะเงื้อขึ้น...แล้วกรีดลงไปที่แขนของนางอย่างแรงจนโลหิตสีข้นทะลัก

Alexander: *คว้าเอาไว้ทันทีที่ได้กลิ่นเลือดคลุ้งขึ้นมา  เเต่ไม่ทัน* ทำบ้า!! อะ..อึ๊ก  อะไรของ เจ้า!

Hezelnut: "เจ้าน่ะ...เป็นปิศาจนะอเล็กซ์..." เสียงหวานกระซิบข้างหู จ่อเอาแขนที่ชโลมไปด้วยเลือดที่ปากร่างสูง "กินซะ..."

Alexander: *รับฟังเสียงหวานที่กระซิบใกล้ๆอย่างปวดใจ ริมฝีปากซีด พยายามพูดอย่างชัดเจน*......ทำไม... ต้องค่อยพูดว่าปีศาจ  คำว่าปีศาจ  สองคำก็ปีศาจ.... ทำไม.... เป็นปีศาจเเล้วทำไม.... *ก้มใบหน้าคมที่ซีดลง กัดริมฝีปากเเน่น *  เป็นปีศาจ!! แล้วจะเศร้าไม่เป็นหรือไง  * พิษเเผล พิษไข้ เจ็บป่วย โกรธ  เป็นห่วง ทรมาณ......ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกใด  ไม่เเน่ใจ ว่าเพราะอะไร  แต่เป็นสิ่งที่บีบคั้นหัวใจจนบางสิ่งเอ่อล้นริมขอบตาที่เเดงเเละคล้ำ*  อั๊ก.. แค่กๆ *ไออย่างทรมาณ กับร่างที่เเสนอ่อนเเอ่และไร้ค่านี้ ก่อนจะเลือดจะเเตะริมฝีปากซีดเเห้งของตน.......* 

 

"กินซะ"

 

*ลิ้นได้รับรสเลือด กลืนลงไปอย่างไม่ตั้งใจเพราะร่างกายที่อดอยาก  ก่อนจะดันอีกฝ่ายให้หยุด โดยไร้เเรงจะพูด*

Hezelnut: ฝืนแรงร่างสูงไว้ ดันให้แขนข้างนั้นแนบกับปากเข้าไปอีก ดวงตาสีเขียวไม่ได้แสดงออกอะไร มืออ่อนนุ่มวางนาบที่แก้มกร้านก่อนจะใช้นิ้วโป้งอ่อนแรงปาดเอาสิ่งที่เอ่อล้นออกไป นางเริ่มรู้สึกหน้ามืด ทั้งอดอาหาร ทั้งขาดเลือด... ยังไงซะนางก็ต้องตายอยู่ดีนั้นแหละ.. "เจ้าต้องทำ...อเล็กซ์..." นางเริ่มหว่านล้อม ถ้อยคำหวานที่ออกจะแหบแห้งและไร้แรงพูดใกล้ๆ "เจ้ายัง...มีคนที่รอ...อยู่ข้างนอกนั้น"

Alexander: "ดาห์เลีย" *คือสิ่งเเรกที่คิดหลังจากคำพูดนั้น..*  .... แล้วเอสละ.... เจ้ารักเอสไม่ใช่...หรือไง...... มันต้องมีทางอื่น... ขอร้อง....*เสียงพร่า*  ข้า... อยู่คนเดียว  ... พอได้มาอยู่อบิ... ส ได้เ... จอคน... คล้ายๆกัน  ไ...ม่อยาก... ทำร้ายใคร... เจ้าเป็นพวกพ้องข้า

Hezelnut: มือบางสั่นเล็กๆก่อนจะค่อยๆถอยออกมามองหน้าอีกฝ่าย "ไม่..." ร่างบางก้มหน้า มือข้างที่กำเศษแก้วอยู่ยกขึ้นต่ำๆแล้วขูดเอาเนื้อบริเวณคอหายไป อ้อมแขนเล็กโอบหัวอีกคนลงมาให้ซบตรงคอที่มีแต่เลือดไหลทะลัก "เจ้า...สำคัญ...กับเอส...มากกว่าข้า..." นางใช้เลือดตัวเองกระตุ้นให้อีกคนรู้สึกหิวมากขึ้นจนยอมกินนาง "เจ้าก็เป็น...พวกพ้องของข้า...อเล็กซ์..." เสียงนั้นหายไปชั่วครู่ "เพราะฉะนั้น...เจ้าต้องรอด...ต่อไป.."

Alexander: *เบิกดวงตาสว่างออกกว้าง  ฟังคำพูกของอีกฝ่ายทุกถ้อยคำ ริมฝีปากเผยอออกเหมือนจะพูด เเต่ของเหลวสีเเดง ก็ไหลเข้าสู่ปากของตน โดนโอบกอด จนริมฝีปากชิดกับบาดแแผลที่เนื้อหายไปบ้างส่วน  ไม่แน่ใจ ความเจ็บปวดเจียนตายของตน กับบาดแผลของอีกฝ่าย อันไหนจะร้ายเเรงกว่ากัน* *ใช้เเขนซ้าย โอบเอวอีกฝ่ายเอาไว้ กระชับเเน่น อย่างหาทางระบายความเจ็บปวดที่กัดในใจ  ริมฝีปากกำลังสั่น  เมื่อนึกถึงครั้งเเรกเจอกับอีกฝ่าย  ทุกอย่างที่ทำรวมกันมา... *

Hezelnut: มือบางแนบท้ายทอยเข้ามาพลางลูบเรือนผมอีกฝ่ายอย่างปลอบประโลม นางรู้สึกผิด...ที่พาเขามาเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

"ไม่เป็นไรนะอเล็กซ์..." เสียงหวานดูอ่อนโยนกว่าที่เคยพูดเบาๆข้างหู เสียงของนางไม่สั่นแล้ว นางไม่กลัวความตายถ้ามันจะยืดชีวิตเพื่อนคนนี้ของนาง "มันก็แค่ฝันร้าย.....และเมื่อเจ้าตื่นมา...ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย...เมื่อเจ้าตื่นขึ้นมา...."

Alexander: *  กลไลร่างกายที่หิวโหยเเละทรมาณเพราะพิษบาดแผล กำลังต้องการอย่างรุนเเรงมาขึ้นเรื่อยๆ รับฟังเเละจดจำเสียงของอีกฝ่าย ค่อยๆหลับตาลง อยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงฝันร้าย....* .... *จูบลงไปตรงบาดเเผลที่บริเวณลำคอ ริมรสเลือด หวังพอให้หายหิว  เเต่ยิ่งแปลก  ยิ่งรับ กลับยิ่งต้องการ  ง้างปาก  กัดเศษผิวเนื้อ ออกเเรงเพียงเล็กน้อย เศษเนื้อก็ขาดเเละเข้าปาก  โน้มลงเลียเลือดที่ไหลลงไปตรงเนินอก ก่อนจะไล่ขึ้นมาตรงบาดแผลนั้นต่อ  ขมวดคิ้วเเน่น * ขอโทษ.......ยังไง ข้า.....ก็ไม่อยาก..... ข้าทำไม่ได้

Hezelnut: ดวงตาของนางพร่าเลือน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสติที่กำลังหายไปหรือน้ำตากันแน่ ริมฝีปากบางพร่ำกระซิบแต่คำว่าไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร มือที่ลูบผมอีกฝ่ายหยุดไปแล้ว และอีกสักพัก เสียงที่พูดอยู่ก็คงหยุดเช่นกัน "เจ้าโง่..." นางพยายามหัวเราะ "...จะทรมานข้ารึไง...กินซะ...ฝันร้าย...นี้จะได้จบสักที..."

Hezelnut: นางฟุบหน้าลงกับบ่ากว้าง ชีพจรเต้นช้าลงทุกขณะ แบบนี้สินะ..ความตายที่พวกมนุษย์ต้องลิ้มรส เสื้อที่บริเวณไหล่ร่างสูงเปียกเล็กน้อยจะน้ำตาที่อยู่ๆก็ไหลออกมา

Alexander: ฝันร้าย...ยังไง...มัน ...ต้องจบ...โดยใครคนใดคนหนึ่งกระทำ.... *เสียงทุ้มต่ำ รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณบ่าของตน...*  ...ขอบคุณ...เฮเซล...  ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา...... ข้า...... อเล็กซองค์ ราวอง (Alexandre raven) ..... จะขอเป็น...ผู้จบฝันร้ายของเจ้าเอง.....หลับตา  แล้วทุกอย่าง...จะเรียบร้อย.... เฮเซลนัท เซเฟอร์ (Hezelnut Zephyr) 

 

"...."

 

 

*.....เสียงกัดฉีดเนื้อ  เสียงสุดท้ายดังขึ้น ระงมไปทั่วห้องมืดเล็กๆ  ที่อัดเเน่นไปด้วยความรู้สึกหดหู่ เเละกลิ่นคุ้งเลือดมากมาย.......*

Hezelnut: "ขอบคุณนะ...อเล็กซ์..." ร่างเล็กยิ้มบางๆเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ข้าฝาก...เด็กน้อย...ของข้าด้วยนะ"

Alexander: .......ข้าสัญญา........ ข้าจะปกป้องเอสอย่างดี......... เจ้าไม่ต้องกังวล.................

*แรงกัดเเละกระชากยังมีอยู่ต่อเนื่อง ภายในห้องมือ มีเสียงดังครางในลำคอเเละเบาสลับไปมา  จนร่างเล็กของหญิงสาวแน่นิ่งไป  ไร้ซึ้งเสียงของเธอผู้นั้นเเล้ว  ไร้ซึ่งการต่อปากต่อคำนั้นเเล้ว  ตนได้แต่พยายามตรึงสติกับสิ่งที่เกิดขึ้น.....กอดร่างตรงหน้าเอาไว้ โดนไม่สนใจว่าบาดแผลตรงมือจะเจ็บปวดเพียงใด.... . น้ำตาตีขึ้นมา ไหลลงมาอาบใบหน้า คละกับเลือดสดอย่างไม่มีเหตุผลมาก  เพียงแค่ความรู้สึกที่เข้าใจง่าย ..... "เสียใจ" .....*

........ ราตรีสวัสดิ์  เฮเซล.........

 

 

 

" Fais de beaux rêves ....Hezelnut "

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 3 (The Rumination) แล้วค่ะ

#1 By PSE†Apocalypse on 2013-11-09 23:47